Cykl wpisów o Sardynii część 1

sardynia-cz-1Sardynia ma 270 km długości i 150 km szerokości. Jest druga pod względem wielkości wyspą na morzu śródziemnym. W jej pejzażu dominują góry i wyżyny. Wraz z Korsyką Sardynia wyznaczała w zamierzchłych czasach południowy kraniec europejskiego prakontynentu. Procesy tektoniczne, które miliony lat temu spowodowały oddzielenie wysp od stałego lądu zostawiły swój ślad w utworach skalnych. Dziś naukowcy odczytują z nich geologiczna przeszłość basenu morza śródziemnego jak z otwartej książki. Skalista wyspa była trudnym wyzwaniem dla świata roślinnego. Tylko 14 procent powierzchni wyspy doczekało się warstewki gleby nadającej się do uprawy. Niezbędnej do wegetacji wody dostarczają wiosenne opady. Muszą wystarczyć na długie miesiące upalnego lata bez kropli deszczu. Wyspa była zamieszkiwana przez ludzi prawdopodobnie już w środkowym paleolicie przed 200 tysiącami lat. Tak przynajmniej sądzą naukowcy, bardziej konkretne ślady pierwszych cywilizacji pochodzą ze znacznie późniejszych wieków. Po pradawnej sardyńskiej cywilizacji zwanej Nurską pozostały ogromne kamienne budowle – nuragi.

Warto zapoznać się także z: