Finlandzkie brzegi

Brzegi finlandzkie posiadają wybitnie odrębną postać. Poczynając od przylądka Stursudda, zjawiają się przy coraz więcej porżniętych brzegach większe i mniejsze wyspy, tzn. szery (od szwedzkiego skar), i opasują całe południe i południo-zachód Finlandii; ten pas wysepkowy posiada 10, 20, 30 a nawet 40 wiorst szerokości. Pierwszy, zewnętrzny szereg składa się z wąskich, ciemnych skał granitowych, połyskujących swymi zaledwie widniejącymi nad wodą grzbietami; minąwszy ten tzw. zewnętrzny szereg szer, z których ostatnie są już z rzadka pokryte krzywymi sosenkami, wstępujemy w obszar t.zw. wewnętrznych szer; tutaj napotykamy gęsty las iglasty lub mieszany, doliny pokryte soczystymi łąkami, na których pasą się piękne, duże krowy, gdzieniegdzie siedliska ludzkie. Ziemia coraz bardziej wstępuje w swoje prawa, cieśniny między wyspami stają się płytsze i węższe, dostrzegamy zarośla trzcinowe, obszar wysp pojedynczych zwiększa się; wreszcie zaczyna się kontynent w postaci długich przylądków między wąskimi zatokami, daleko sięgającymi w głąb kraju

Szery mają dla Finlandii swoje dobre i złe strony: z jednej strony łagodzą falowanie morskie, dostarczają wygodnych przystani, ułatwiają połów ryb, bez których niektóre okolice kraju zgoła istnieć by nie mogły; z drugiej obfitość skał podwodnych utrudnia sterowanie statkami i sprowadza katastrofy. W ogóle omywające Finlandię morze nie zawsze zasługuje na pochwałę.